Gemeenschappelijke grond

Gemeenschappelijke grond

- Zoeken naar verbinding

Zoeken naar gemeenschappelijke grond

Deze website is voor iedereen die te maken heeft gehad met seksueel geweld, voor iedereen die werkt met slachtoffers van seksueel geweld, voor iedereen die iemand kent met ervaringen van seksueel geweld en voor iedereen die wel eens een gesprek wil hebben over waar de grenzen van intimiteit liggen, zonder dat daar direct van alles achter gezocht wordt.

 

Zelf ben ik ervaringsdeskundige in slachtoffer zijn en ook heb ik ervaring met het indienen van een klacht binnen een kerkelijke organisatie. Voor iets meer achtergrondinformatie over mijzelf verwijs ik naar 'Voorstellen'. Ik zal wekelijks een blog posten en daarin vooral vanuit mijn eigen ervaringen schrijven. Mijn insteek is telkens: hoe blijven slachtoffers, hulpverleners, omstanders etc. met elkaar in verbinding? Op de een of andere manier is het zoeken naar verbinding geen vanzelfsprekende weg. Hoe goed ik ook begrijp dat angst, ontgoocheling, schaamte, ongeloof en woede deze verbinding in de weg staan, toch wil ik zelf de verbinding blijven zoeken. Misschien wel tegen beter weten in.

Maar ik kan dat niet alleen.

 

Het doel van deze website

Verborgen pijn bespreekbaar maken. Seksueel geweld is een onderwerp waar wel over gesproken wordt, maar wat zelden écht besproken wordt. Het gaat bijna nooit over datgene wat een slachtoffer daadwerkelijk doormaakt. Ik zeg niet dat dat per definitie moet. Maar het moet ook niet per definitie niet. Mijn kernboodschap is telkens: zoek naar verbinding. Want misschien kunnen we die pijn niet minder maken, maar het zou wel minder eenzaam moeten kunnen.

Naarmate ik langer schrijf, merk ik dat mijn doel steeds duidelijker wordt. Hoe ziet die verbinding er dan uit? Ik probeer situaties telkens van meerdere kanten te bekijken. Ik zal vast ook regelmatig de plank misslaan. Ik hoop dan dat de lezers van mijn blogs dan toch vooral de pogingen tot verbinden zullen zien en een uitnodiging tot het maken van opmerkingen zullen ervaren.

Ik heb niet een vaste bestemming voor ogen. Het schrijven van mijn blogs is meer een soort pelgrimage waarin ik mij zal moeten verhouden tot de wereld om mij heen. Wat voor mij een goede weg of stap is, hoeft dat voor een ander niet te zijn. Ik wil met mijn verhaal dus geen richting aanwijzen. Ik wil inzicht geven in hoe het voor mij is en was en wellicht levert dat ook voor jou iets op.

Vertel me gerust hoe het voor jou was/is. Ik ben benieuwd!

 

 

 

 

 

Meld je aan om per mail elk nieuw blog automatisch te ontvangen.

Voorstellen

Mijn naam is Irene van Ooijen (1984). Ik groeide op als jongste dochter in een katholiek gezin. Ik ben werkzaam in het onderwijs en doe dat met heel veel plezier. In de blogs op deze website schrijf ik over mijn ervaringen als slachtoffer van seksueel misbruik in het circuit van hulpverlening.

Er wordt me vaak gevraagd of ik mijn blogs onder mijn echte naam schrijf. ‘Ja, ik schrijf onder mijn eigen naam.’ Dan valt er een stilte die meestal betekent: ‘Zou je dat nou wel doen?’

Blog: Van slachtoffer naar Slachtoffer

Wat maakt toch dat slachtoffers van seksueel geweld in beginsel zo vaak zeggen: ‘Ik wil alleen maar mijn verhaal vertellen, verder wil ik geen klacht indienen” en zich vervolgens lijken te ontpoppen tot wraakbeluste, bittere, (zeurende) Slachtoffers? Die geen genoegen lijken te nemen met een excuses of het gegrond verklaren van een klacht?

Van slachtoffer naar Slachtoffer: het veranderingsproces

Het lijkt onvermijdelijk dat een slachtoffer op een gegeven moment een overstap maakt van slachtoffer naar Slachtoffer. Ergens wordt die verandering ingezet. In dit blog wil ik inzicht geven in dat proces. Dat wil ik doen door lagen te beschrijven waarbinnen je kunt communiceren. In mijn vorige blog heb ik deze lagen al kort genoemd: Het willen horen, het kunnen horen, bij de pijn van het slachtoffer kunnen blijven en weten wat je visie is en daarnaar kunnen handelen. In dit blog ga ik uitleggen wat er mis kan gaan op welke laag en ik zal verschillende voorbeelden geven hoe je tijdens dat proces de verbinding kan blijven zoeken in plaats van steeds verder van elkaar af te raken.